Yaşlılarımıza da Güvenli Ortamlar Sunalım


Ölümsüzlük sırrını aramak, yaşlanma sürecini ertelemek veya tamamen ortadan kaldırmak için  yüzyıllardır insanlık, çaba sarf etmiş. Günümüzde de bu amaç çerçevesinde bilimsel araştırmalar aynı hızda devam etmekle birlikte henüz ulaşılabilmiş bir sonuç yok.

Diğer taraftan  yaşlılık alanında yapılan çalışmalarla sağlıklı yaşlanmaya başladığımız ve yaşlılık sınırının giderek ileriki yaşlara taşındığı da bir gerçek. Bugün yaşlılık; tüm dünyada 79 yaş ve üstü olarak tanımlanmaktadır. Ancak 100 yaşını aşan bireylerin sayısında da artış görülmektedir. Belki de bundan onlarca yıl sonra yaşlılık  dediğimizde 90 ve üzeri yaşları  tanımlayacağız.

Uzun yaşam ve ölümsüzlükle ilgili çabalar devam ederken yaşlı refahı ve yaşlılık dönemindeki sorunlara yönelik çalışmalarda aynı hızda devam etmekte ve yaşlılık alanı ile ilgili bir çok hizmet birimi oluşturulmaktadır. Geriatri merkezleri, huzurevleri, gündüzlü yaşlı  hizmet merkezleri, evde bakım hizmetleri… “günümüzde uygulanan hizmetler içerisinde. Kim bilir belki bir kaç yıl ya da onlarca yıl sonra yaşlılığa ilişkin farklı ihtiyaç alanları ortaya çıkacak.

Geçmişte huzurevi dendiğinde toplumda terk edilmiş yaşlı bireyler, ”hayırsız evlat”lar çağrışım yapıyordu ancak günümüzde durum aynı değil. Yine toplumun bir takım yapıştırmaları olsa da huzurevleri yaşlı bireylerin; özellikle demans ve Alzheimer  aşamasında ev ortamından çok daha güvenli yaşamalarını sağlayan önemli işlevleri olan hizmet alanları.

Çünkü:

*Küçük çocuklarımız için evlerimizde bir çok önlem alma ihtiyacı duyarız ancak yaşlılarımızın yaşadığı alanlarda halen yaşlıya tehdit oluşturabilecek önlemlerin alınması gerekliliğinin farkında değiliz.

*Bir çok ailenin, yaşlılarımızın yaşadığı alanlarda 24 saat sağlık elemanı bulundurma dolayısı ile vital bulgularını takip edip zamanında müdahale edebilme şansı yok.

*Yaşlıyı örselemeden tedavi hizmetlerini gerçekleştirmemiz ciddi bir maliyet gerektiriyor.

*İnsanlar günlük yaşamın koşuşturması içerisinde komşuluk ve akrabalık ilişkilerini eski yaşam örneklerinde olduğu gibi sürdüremiyor bu durumda yaşlının yalnızlık duygusunu telafi edebilme şansımız yok.

*Psikomotor gelişimine yönelik faaliyetler ilk çocukluk çağında nasıl önem arz ediyor ve bununla ilgili çocuğa egzersizler yaptırılıyorsa yaşlılıkta da güç kaybı ile ilgili düzenli egzersizlerin yaptırılması yaşlılığa daha iyi hazırlanılması açısından önemlidir.

Günlük yaşamın koşuşturması içerisinde bir çoğumuz için  yaşlılarımızın yaşlılığa hazırlanması ve onların güvenliklerinin arttırılması  yönünde çok  da emek harcayabildiğimiz zaman bulabildiğimizi söylemek oldukça zor. Ya da böyle bir hazırlığın olması konusunda bilgi sahibi olduğumuzu. Ancak bu durum yaşlılarımızı sevmediğimiz, onları yok saydığımız anlamına gelmiyor. Sadece zamanı geri çeviremediğimizi unutmamalıyız.

Ş.Demet Taşkıran ÖZGÜN

Sos.Hiz.Uzm/Aile Terapisti/Mutluluk Koçu